Ondernemen met Erika Houwaard | ’t Goudvinkje, edelsmid

Ondernemen met Erika Houwaard, goudsmid - een interview

Praat je met Erika dan valt meteen op hoeveel energie en enthousiasme ze heeft. Haar verhalen buitelen over elkaar heen. Heerlijk! Bij het opschrijven bleek het verhaal te lang. Een beetje inkorten was nodig, maar hopelijk staat Erika’s energie nog overeind.

 

Erika, stel jezelf even voor

Ik ben Erika Houwaard. Ik ben 39 jaar en eigenaresse van Edelsmederij

Portretfoto Erika Houwaard, edelsmid

Erika Houwaard

’t Goudvinkje in Katwijk aan Zee.

Ik heb me 18 jaar geleden ingeschreven bij de Kamer van Koophandel, op aandringen van mijn vader. Mijn vader was ondernemer, hij is als elektricien uitgegroeid tot een installatiebedrijf. Mijn broer en zwager zijn in het bedrijf gestapt en zetten het voort. Mijn opa van moeders kant heb ik nooit gekend, maar hij was meubelmaker. Oma had een winkel aan huis, dus van twee kanten zit er eigenwijs ondernemersbloed in mijn aderen.

Ik ben goudsmid en ik heb aanvullend zilversmeden geleerd op school. Dat laatste doe ik, helaas, niet veel. Ik werk vooral in opdracht van particulieren en smelt vaak hun oud goud om voor nieuwe sieraden.  Ik mag mensen hun verhaal en emotie smeden tot een tastbaar en waardevol stuk.

De naam van mijn bedrijf vond ik in het woordenboek bij de G van goud. Ik wist meteen dat dit de naam was. Vink is mijn moeders meisjesnaam, dus ben ik een soort goudvinkje.

 

Waarom heb je voor dit vak gekozen?

Goudsmeden heeft mij gekozen. Ik kon leuk leren, maar heb er op de middelbare school met pet naar gegooid. Na de Mavo deed ik de Havo om naar het HBO te gaan. Ik werkte graag met mijn handen maar had geen idee welk vak ik wilde leren. En toen ontdekte ik het goudsmeden. Ik had er nog nooit van gehoord, maar na de open dag van de Vakschool Schoonhoven wist ik: dit is mijn vak.

 

En als ik goed reken, ben je meteen daarna begonnen met je bedrijf

11 dagen na het halen van diploma had ik mijn KvK inschrijving. Mijn vader heeft dat gepusht, hij dacht dat ik het waarschijnlijk niet zo goed zou doen in de werknemerswereld. Als vijfjarige zei ik al dat ik eigenbaas zou worden.

De eerste jaren waren een leerproces. Ik kon geen baan vinden in ons vakgebied, in ieder geval niet in wat ik wilde. En ik ontdekte dat ik ook als goudsmid niet gemaakt ben voor productiewerk. Als ik dagen achter elkaar exact hetzelfde moet doen dan vind ik het al saai en niet meer uitdagend.  Die productiebaan als goudsmid heb ik drie maanden volgehouden.

Ik heb direct na school altijd een baan gehad naast mijn bedrijf. Eerst fulltime en daarna steeds minder, tot ik in 2006 fulltime in mijn zaak werkte. Ik heb van alles gedaan ernaast, van badjuf tot tuinmeubelen en skipakken verkopen, zo kon ik flink investeren in goede gereedschappen.

 

Wat vind je het leukst aan je vak?

Ondernemen als edelsmid, maatwerk gebaseerd op een verhaal en emoties

Sieraad met een persoonlijk verhaal, de ring voor Erika’s moeder (zie verder in het verhaal)

De uitdaging in technieken en de vernieuwingen van mijn vak vind ik leuk. En ook de ouderwetse technieken die al eeuw en dag hetzelfde zijn. Dat wij, edelsmeden, in een oude smidse kunnen worden gezet en een eind komen en andersom net zo. Zet een goudsmid uit de middeleeuwen in een hedendaagse smidse en ik denk dat ze veel herkennen. Dat vind ik mooi.

En sieraden smeden in opdracht vind ik het, een verhaal van iemand omzetten in een tastbaar stuk. Het mooiste zit in die emotionele waarde. Je mag deel uitmaken van een geboorte, een huwelijk of de rouwverwerking.

Een dag smeden met klanten is ook leuk. Laatst had ik een gezellige dag met een stel dat hun gouden trouwringen heeft gesmeed; hij die van haar en zij die van hem. Ik heb de laatste handelingen gedaan en de stenen gezet. Is toch bijzonder!

Ook de zelfstandigheid van ondernemen, het niet verantwoorden aan een baas en het zelf beslissingen nemen vind ik leuk.

 

En wat vind je minder leuk?

Bij reparaties is het minder fijn als holle sieraden, zelfs na uren in een ultrasoon bad, nog steeds blijven branden als een kaarsje omdat er zoveel huidvuil en vetten in zitten. En de lucht die er bij het branden vanaf komt en in je werkplaats blijft hangen.

Het ondernemerschap vind ik tegenvallen. Ik wil gewoon lekker smeden. Maar ja, ondernemerschap vraagt meer. De administratieve last vind ik minder leuk. En zeker in het begin het klanten vinden en naar je toe halen.

 

Ondernemen met een kapotte heup

Praktisch gezien is ziek zijn wel een ding. Ik had tot vijf jaar geleden een kapotte heup. Daar heb ik drie en een half jaar echt last van gehad. De laatste twee en een half jaar heb ik 24/7 met pijn geleefd. Niet werken betekende geen geld. En volgens de orthopeed had ik niets, het zat volgens hem tussen mijn oren. Toen had ik wel even gehad met ondernemen. Maar ik heb doorgezet en een second opinie maakte dat er wel werd geluisterd. Ik moest geopereerd worden.

Ik heb daarna acht maanden keihard gewerkt om te sparen voor de twee maanden waarin ik niets kon doen. Ik heb het overleefd, als mens en als bedrijf. Maar die jaren waren zwaar, zeker omdat ik niet gehoord werd. Als werknemer had ik al in de ziektewet gezeten. Ik heb mijn sociale leven op een lager pitje gezet omdat alle energie op ging aan het overleven op de zaak. Maar ik heb ontdekt dat het best gaat, je zaak even op lager pitje zetten. Mijn naam had ik al gemaakt en die heeft er voor gezorgd dat mijn klanten komen en anderen doorsturen.

 

Pittig verhaal Erika. Fijn dat alles is goed gekomen. Hoe gaat het nu met je?

Ik merk de laatste maanden dat ik uit de overleefmodus kom en ik weer zin krijg om te knallen. Alleen ligt er zoveel werk, dat ik besloten heb te knallen in 2020. Wat de toekomst brengt weet ik niet er zijn zoveel mogelijkheden, zoveel dromen. Voor nu is het recht zo die gaat.

En ik leer steeds zakelijker te zijn, ook privé. Ik doe te makkelijk liefdewerk oud papier. Zowel privé als zakelijk vind ik het heel makkelijk mijzelf even opzij te zetten om de ander voor te laten gaan. Ik wil ook graag altijd alles zelf doen en leren.

Binnenkort ga ik een dag naar een collega om beter te leren graveren. Om het thuis daarna verder uit te diepen. Een opleiding voor mijzelf. Ik zie nog veel mogelijkheden met het graveren en voor het zetten van stenen, waar graveren bij gebruikt kan worden. Nieuwe dingen leren kon lange tijd niet.

 

Waar ben je trots op?

Eigenlijk gewoon op mezelf en alles wat ik tot nu heb bereikt.

In de eerste tien jaar heb ik drie nominaties binnengesleept voor een Nederlandse ontwerpwedstrijd. Het is gaaf om uit een paar honderd man te worden gekozen vanwege je ontwerp. De laatste nominatie was voor een handgesmede ring met een caleidoscoop erin.

Ik ben ook trots op het halssieraad dat ik maakte van een zeemijn die in Katwijk op het strand tot ontploffing is gebracht. De mijn werd gevonden bij strandwerkzaamheden.

Een favoriet sieraad heb ik niet. Maar de ring die ik in opdracht van mijn vader maakte voor mijn moeder was bijzonder. Ik heb mijn grenzen verlegd bij die ring, hij was technisch ingewikkeld. En het moest snel. Met Moederdag kwam de opdracht, met Vaderdag leverde ik hem af.

Van zeemijn tot sieraad

Net op tijd voordat mijn vader overleed. Mijn ziel zit in die ring. Er zitten diamanten in uit ringen die mijn moeder van mijn vader kreeg en een peridot van hun reis naar Thailand. Het goud was van een collier van mijn moeders moeder en zo is de cirkel weer rond.

We komen op een discussie in de Facebookgroep Ambacht en Ondernemen waarbij mensen voorkeur hadden voor landelijk werken met een eigen collectie of voor lokaal werken met veel maatwerk.

 

Erika, jij had in die discussie duidelijk voorkeur voor lokaal werken en maatwerk maken. Kan je vertellen waarom?

Het is zo ontstaan. Ik ben direct na school begonnen, thuis in de slaapkamer. Na een jaar kon ik een werkplaatsje bij het familiebedrijf huren. Ik was alleen en moest zelf alle lasten en risico’s dragen. Omdat ik geen winkel had en internet in de periode 2002-2008 nog niet zo groot was als nu, heb ik gekozen voor de veilige weg.

Ik kreeg snel opdrachten en langzaam maar zeker groeide dat uit. Ik merkte meteen de uitdaging in ontwerpen voor je klant èn zelf tevreden zijn met je werk. Voor markten en beurzen heb ik wel eigen werk gedaan, maar de vraag was altijd: ‘Wat kun je voor ons maken?

 

Wat voor promotie doe jij voor je bedrijf?

Ik doe niet zoveel aan promotie. Mensen vinden mij nu makkelijker, door een beter zichtbaar pand. Elke keer bedenk ik dat ik mijn website moet bijwerken, een webwinkel moet hebben en vooral mijn social media meer moet gebruiken. Maar het werk vindt mij. Ik kreeg begin dit jaar een paginagroot interview in de lokale krant, daar krijg ik nog steeds klanten van.

Beleef het Sieraad doe ik wel. Vorig jaar had ik een glasblaaster te gast. Dit jaar een edelsteenslijpster en een horlogemaakster. Mijn cursisten kunnen die dag gratis een dag extra werken. Zij maken de beste reclame, want zij weten goed hoe ik werk en hoe lastig het werk kan zijn.

Beleef het Sieraad is laagdrempelig, het is een opendag. Mensen komen makkelijk even binnen en zien dan ambachten die ze normaal niet zien. En ze kunnen vragen stellen. Zo worden zaadjes geplant en gaan mensen naar huis met meer kennis over ons vak en de mogelijkheden. Ik wil mensen graag voorlichten over handwerk en wat het mooie daaraan is.

 

Bijzonder zijn jouw kindertekening sieraden, kan je daar iets over vertellen?

Werken met kindertekeningen als edelsmid

Sieraad van een kindertekening

Ik ben gek op kinderlijke dingen, de eerlijkheid van kinderen, maar ook de ontwikkeling die je kunt zien in kindertekeningen. Mijn innerlijke kind moet geregeld even spelen. Elke tekening en elk verhaal is uniek. En ik vind het heerlijk om een tekening te lezen en te bedenken hoe deze het beste uitkomt. Graveren met laser, plat uitzagen. Een tekening heeft leven, ik probeer dat mee te geven in het sieraad en dat lukt aardig.

Het hoeft niet altijd een nieuwe tekening te zijn. Ik maakte laatst een tekening na van een vrouw die 50 werd. Haar man had het jaren geleden bedacht en hij kwam nu langs. De tekening is voor haar een zeer dierbare herinnering en die kan ze nu bij zich dragen.

 

Heb je een tip voor collega ambachtslieden?

Niet onder je prijs gaan werken, als men handwerk wil en het niet kan betalen is het niet jouw probleem. Ik weet dat het makkelijker gezegd dan gedaan is.

En blijf genieten van je werk. Verlies niet de liefde voor je vak omdat het grote moeten eraan vast zit als ondernemer. Daag jezelf uit in je vak, groei in de technieken en maak uitstapjes. En blijf vooral altijd jezelf, dan houd je het vol.

 

En misschien ook nog een vraag voor ze?

Meer een idee. In België hebben ze de Dag van de Ambachten. Dan worden alle ambachten belicht. Zou dat ook niet heel gaaf zijn voor in ons land. Een dag dat we allemaal onze werkplaatsen openen en vertellen hoe het zit met handwerk.

 

Erika, dank je wel voor dit interview! En veel nieuwe verhalen gewenst.

Lees ook

Focussessie

Foto’s

Foto Erika: Mark Ruis
Overige foto’s: Erika Houwaard

Erika Houwaard | ‘t Goudvinkje

Voorstraat 116A, 2225EV Katwijk
Open op vrijdag en zaterdag van 10.00 tot 17.00 uur. Andere dagen op afspraak.
Website en sociale media: website | Facebook | Instagram | Whatsapp: 071 4071 252

Ondernemen met Erika Houwaard is onderdeel van een serie interviews over Ambacht en Ondernemen.
Wil jij in een interview vertellen over jouw ervaringen? Laat het me weten.

Geen reactie's

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.